Modele sprężysto-plastyczne ze wzmocnieniem/osłabieniem
Zastosowanie sprężysto-plastycznych modeli materiałowych z uwzględnieniem wzmocnienia/osłabienia pozwala na stopniową ewolucję powierzchni plastyczności w zależności od rozwoju odkształceń plastycznych.
Schematycznie ilustruje to diagram naprężenie-odkształcenie, gdzie σy0 oznacza początkową granicę plastyczności oddzielającą odpowiedź sprężystą od plastycznej. Po osiągnięciu granicy plastyczności naprężenie w danym punkcie materiału może dalej wzrastać, materiał wzmacnia się (lub potencjalnie maleje, materiał osłabia się). Po kolejnych sekwencjach odciążania i ponownego obciążania materiał zachowuje się liniowo sprężyście, aż do osiągnięcia nowej granicy plastyczności σy1. Od tego momentu materiał nadal ulega odkształceniu plastycznemu.
Przeciwnie, sprężysto-idealnie plastyczne modele materiałowe zakładają brak zmienności powierzchni plastyczności.
Po przekroczeniu granicy sprężystości przyrost całkowitego odkształcenia Δε odpowiada przyrostowi odkształcenia plastycznego Δεpl. Przeciwnie do modeli liniowych odkształcenie początkowe jest sumą odkształceń wywołanych zmianą temperatury εθ = αΔθ, gdzie α jest współczynnikiem rozszerzalności cieplnej, i odkształcenia plastycznego εpl, tzn. ε0 = εθ + εpl. Naprężenie wyznaczane jest z części sprężystej całkowitego odkształcenia εel = ε - ε0, tzn. σ = Eεel. Określenie odkształcenia plastycznego zależy od wybranego typu modelu materiałowego.
Klasa modeli materiałowych sprężysto-plastycznych ze wzmocnieniem/osłabieniem obejmuje modele: Hardening soil, Soft soil, Mohra-Coulomba zmodyfikowany.